PinΒρες το κατάστημά σου
Card cap
Φρέσκα φασολάκια με μοσχάρι
εικονίδιο ημερομηνίας

04 Ιούνιος, 2020

Από τα λαδερά πιάτα του καλοκαιριού με φρέσκα λαχανικά είναι τα φασολάκια. Αγαπητό φαγητό μιας και μας δίνει την δυνατότητα να πετύχουμε πολλούς συνδυασμούς.
Δεν υπάρχει καλοκαιρινός κήπος στα χωριά μας χωρίς να έχουν φυτευτεί φασολάκια. Από τις αρχές του καλοκαιριού και μέχρι τα μέσα φθινοπώρου, λόγω του καλού κλίματος που υπάρχει στο χωριού μου, διατηρούνται κήποι με φασολάκια.

Η «Αύγος», μια καταπράσινη περιοχή με μαγατζέδες (μικρά πέτρινα σπιτάκια), αμπέλια και πεζούλες με κήπους, πορτοκαλιές, λεμονιές, μηλιές, αχλαδιές, ροδακινιές και ψηλά πλατάνια, καλαμιές μέσα στα ρυάκια, πηγές με τρεχούμενο νερό και ξωκλήσια που μαρτυρούν εποχές του βυζαντίου και της βενετοκρατίας στην Κρήτη, υπάρχουν κήποι με αποκλειστική καλλιέργεια το καλοκαιρινό φασόλι.

Θέλεις το υψόμετρο (400 μ.), θέλεις το νερό και το έδαφος, θέλεις το μεράκι των καλλιεργητών, τα φασολάκια από την Αύγο είναι περιζήτητα στην περιοχή. Έρχονται για καλοκαιρινές διακοπές στο χωριό από Αθήνα και αλλού και το πρώτο που ζητούν να γευτούν είναι τα καλοκαιρινά «Αυγιώτικα» φασολάκια.

Είναι αυτές οι γεύσεις που έχουν φωλιάσει σε μια γωνιά του μυαλού και ταξιδεύουν μαζί μας από τα παιδικά χρόνια με όλες τις εικόνες μιας άλλης εποχής σαν να μην πέρασε μέρα από τότε. Βρίσκονται εκεί και μας προσκαλούν πάντα να ζήσουμε το όνειρο, να ξαναπαίξουμε την ταινία από την αρχή, να την δούμε και να την ξαναδούμε σαν τις παλιές ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου.

Τις εποχές που το καλοκαίρι το χωριό μετανάστευε στα μετόχια και κυρίως στην Αύγο, για να δροσιστεί κάτω από τα πλατάνια, μες τους κήπους και στα αμπέλια. Να περάσει από την συκιά πρωί – πρωί με την δροσιά να κόψει και να γευτεί τα σύκα, να τραβήξει το κλαδί της μουριάς και να μαζέψει μούρα και ας ξεχείλιζε αιματοβαμμένος ο χυμός τους. Θεέ μου τι νοστιμιά και αυτή! Λες και θέλαμε να λάβουμε την Μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων!

Και όταν ο ήλιος πλάγιαζε πίσω από τις βουνοκορφές του Μεραμπέλλου και σκορπούσε τις τελευταίες ακτίνες στις κορφές του Καψά και του Κλήρους, ένας οίστρος κυρίευε όλα τα μικρά παιδιά. Να μαζέψουν ξύλα στους δυο μικρούς γραφικούς αγροτικούς οικισμούς, την «Παναγία» και τις «Μέλισσες» και να ανάβουν φωτιές, «φουνάρες» τις λέγανε.

«Ζήτω η φουνάρα στην Παναγία!» φωνάζανε με όλη την δύναμη τους να ψηλώσει η φλόγα από την φωτιά έξω από το γραφικό εκκλησάκι. «Ζήτω η φουνάρα στις Μέλισσες!», η απάντηση από την αντικριστή πλευρά. Και ο συναγωνισμός για την μεγαλύτερη φουνάρα να συνεχίζεται όλο το βράδυ…και κάθε βράδυ…όλο το καλοκαίρι.

Και από την άλλη το κασετόφωνο του «Κουλουραντώνη» να γλεντά μερακλήδες στο μοναδικό καφενείο που λειτουργούσε εποχιακά, για να χαρίζει απόλαυση και ξεγνοιασιά με ρακή και κρασί και λιγοστούς μεζέδες.

Κρατάμε αυτές τις όμορφες αναμνήσεις, κρατάμε τις γεύσεις και πάμε να φτιάξουμε τα φρέσκα φασολάκια με μοσχάρι ή με κατσικάκι όπως συνήθιζαν τις Κυριακές, γιατί το κρέας ήταν στο Κυριακάτικο μενού.

 

Υλικά

1 κιλό μοσχάρι (ποντίκι ή σπάλα)

1 κιλό φασολάκια

3 κολοκυθάκια

3 πατάτες (προαιρετικά)

1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι

3 μεγάλες ώριμες ντομάτες

100ml ελαιόλαδο

½ μάτσο μαϊντανό

Αλάτι πιπέρι

Εκτέλεση

Κόβουμε το μοσχάρι με μέτρια κομμάτια και πλένουμε, στεγνώνουμε με απορροφητικό χαρτί. Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο να ζεσταθεί και σοτάρουμε το μοσχάρι  και από τις δυο πλευρές. Ρίχνουμε το κρεμμύδι ψιλοκομμένο, ανακατεύουμε και αλατίζουμε ελαφριά, προσθέτουμε ζεστό νερό μέχρι να καλύψουμε το κρέας.  Αφήνουμε να ψηθεί για 1,5 ώρα  περίπου σε μέτρια θερμοκρασία.

Εντωμεταξύ καθαρίζουμε τα και κόβουμε τα λαχανικά μας. Όταν έχει περάσει ο χρόνος ανοίγουμε τη κατσαρόλα και προσθέτουμε τα φασολάκια, τις πατάτες, τα κολοκυθάκια, τη ντομάτα ξυσμένη και το μαϊντανό. Αλατίζουμε και ανακατεύουμε απαλά να πάει παντού η σάλτσα.

Προσθέτουμε λίγο νερό ακόμα αν χρειαστεί και ψήνουμε σε μέτρια θερμοκρασία για μισή ώρα ακόμα.

Κατεβάζουμε από τη φωτιά προσθέτουμε πιπέρι και αφήνουμε το φαγητό μας να μελώσει για 15 λεπτά πριν σερβίρουμε.